“Mijn paard gaf niet op”

Koosje Mulders, eigenaresse paard Wim

Koosje Mulders is sportjournaliste en fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Zij houdt voor de Hoefslag een blog bij over alles wat ze onderweg vanuit haar professie en als amazone meemaakt. Op een gegeven moment was het even stil op haar blog. Dit was helaas niet omdat ze op vakantie was…

“Vier weken geleden kreeg mijn paard Wim ernstige koliek. Het was zo acuut dat hij direct naar de Universiteitskliniek voor Paarden in Utrecht moest. Daar was meteen duidelijk dat hij geopereerd moest worden. Even schrikken, maar natuurlijk stemden we hiermee in. Rond middernacht kwam chirurg Jos Ensink vertellen dat ze een goedaardige tumor had gevonden, die een draaiing in de dunne darm had veroorzaakt. Gelukkig had ze het rotding goed kunnen verwijderen en als er geen complicaties zouden optreden, was de kans op volledig herstel groot. Een klein uur later was Wim alweer in de benen en ging ik opgelucht met mijn hulptroepen naar huis.”

Op het randje
“In de dagen die volgden kwamen die complicaties er helaas toch. De dunne darm wilde niet op gang komen. De maag- en darmsappen werden niet afgevoerd en bleven teruglopen naar de maag. Iedere vier uur moest via een sonde in zijn keel zijn maag leeggehaald worden. Liters kwamen eruit, elke keer weer. Er werd mij verteld dat paarden het meestal maar drie dagen volhouden om het sonderen toe te laten. Daarna willen ze niet meer. Ze geven op. Wim daarentegen vocht voor zijn leven. Hij gaf niet op, nooit. Hij bleef vrolijk en toonde geen greintje pijn of lijden, waardoor we door konden blijven gaan met sonderen. Na tien(!) dagen zaten we voor de zoveelste keer rond de tafel met de dierenartsen. Zijn kansen waren al geruime tijd minder dan een procent en de medicijnen sloegen niet aan. De artsen waren gestopt met behandelen en stonden meer dan ooit met hun rug tegen de muur. ‘Diep in blessuretijd’ was de boodschap. Waarschijnlijk waren de zenuwen die de darm aansturen aangetast. Het enige wat hielp was tijd en die hadden we eigenlijk niet meer. Op dat moment begon ik voor het eerst echt de moed te verliezen. Uitgerekend op dat moment gingen Wim zijn darmen weer werken, godzijdank! Werkelijk ongelofelijk…”

Achtbaan van emoties
“We zijn welgeteld één weekend in euforische stemming geweest. Alle dierenartsen bij de kliniek spraken van een wonder - en dat doen deze wetenschappers niet snel -  het leek heel misschien wel goed te kunnen komen. Maandagochtend zakte de moed mij weer in de schoenen, Wim had hoge koorts. Een buikwondinfectie. Dat kon er ook nog wel bij. Normaal gesproken hoeft dit niet fataal te zijn maar hoge koorts bij een verzwakt paard is als een longontsteking bij een 80-jarige. Het lijkt onschuldig en toch kan het iemand in een oogwenk de das om doen. Wederom veel kritieke momenten voor Wim maar hij gaf niet op. Ik kan nog steeds bijna niet geloven dat Wim het heeft overleefd en dat hij weer thuis is.

Wim thuis in zijn eigen stal

Wim thuis in zijn eigen stal

De afgelopen tijd was een bizarre achtbaan van emoties voor ons. Ik ben iedere dag van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en soms tot drie uur ’s nachts, bij hem of in ieder geval in zijn buurt geweest. Vele slapeloze nachten en tranen maar uiteindelijk ook van geluk. Er is zoveel gebeurd dat dit onmogelijk samen te vatten is in één verhaal. Wim zou Wim niet zijn als hij niet voor een berg anekdotes en verhalen zou zorgen. Deze zal ik met terugwerkende kracht op mijn blog “Koos & Co” publiceren, te vinden op de website van de Hoefslag waar ik voor schrijf. Voor nu wil ik vooral een hele hoop mensen bedanken. Zonder hen had Wim het niet gered en ik waarschijnlijk ook niet.”

Bedankt!
“Allereerst mijn geweldige vriend en fantastische ouders, voor jullie eindeloze steun en geduld. Ten tweede de Reddingsbrigade: Tom, Peet, Suus, Pris, Niek, Charis, El en Mal voor de nachtelijke uurtjes, wandelingen en schouders om op te huilen. Dan de allerbeste anesthesist en IC-arts van de heeeele wereld, Thijs van Loon, also known as ‘Chef Wim’, voor simpelweg het redden van zijn leven, door de briljantste dingen te bedenken en nooit op te geven. Dierenartsen: Janny, Emi, Danse, Lian, Clara, Ellen en Jos voor hun kennis en betrokkenheid. Dierverzorgers Jan, Lia, Anne, Ab en de twee Henk’en voor het alsmaar binnenlaten en helpen. Alle studenten, jullie hebben vaak te maken met geïrriteerde eigenaren die jullie er niet bij willen hebben maar zonder jullie waren er nooit genoeg handjes en goede ideeën geweest om Wim op de been te houden. Erg blij dat jullie er waren dus. En tot slot, last but not least, mijn andere paard Las Vegas, die al die tijd als gezelschap bij Wim op de IC heeft gestaan en hem er ongetwijfeld persoonlijk doorheen heeft gesleept. Er zijn nog veel meer mensen die voor Wim hebben gezorgd en die ik nu misschien vergeten ben, mijn excuses, mijn dankbaarheid is er niet minder groot om.”

Het team van de UKP met Wim en Las Vegas

Het team van de UKP, met links Wim en rechts zijn maatje Las Vegas